O değilde ben silmiştim o yüzü

 Ayak parmaklarımdan tepeme kadar boğuluyorum.
Daha derinden ve daha içten..
Bilinçaltımın olağanüstü derinliği kalbimde sakladığım ve unuttuğum acıları bir bir ortaya çıkarıyor geceleri. Ve ben de "geceden nefret edenler" meclisinin bir üyesiyim artık.
______
Bir okyanus ve sonsuz ufuk..
Güneş ışıkları bedenimi sarıyor ve ben içimde paylaşamadığım o duyguyu yeniden hissediyorum.
Aldırmıyorum ve masmavi gökyüzü ile masmavi okyanusun birleştiği o sonsuz ufku izlemeye devam ediyorum..
Duygu biraz daha belirginleşiyor ve göğsümü yakmaya devam ediyor oysa ben ardarda okyanusa dalan kuşlara vermeye çalışıyorum dikkatimi. Martı olabilir diyorum içimden.Tam o sırada bir ses duyuyorum. Aslında duymuyorum, görüyorum. Yaklaştıkça bir ışığa dönüşen bu ses bir şekil almaya başlıyor bu sefer. Sonra farkediyorum ki içimdeki o rahatsız edici duygu yoğun bir şekilde bedenimi ele geçirmeye başlıyor.
Kurtulmaya çalışıyorum, bağırmak istiyorum ama sesim havada kalıyor. Sanki boşluktaymışım gibi hepsi yok oluyor.
Işık artık istemediğim bir surete dönüşüyor. Kaçmak istiyorum ama yerimden ayrılamıyorum. Oysa o yüzü kafamdan sildiğime o kadar emindim ki..
Son kez deniyorum, koşmaya çalışıyorum. Sonsuz ufuk bu sefer bana küçük görünüyor. Daha da daralıyor. Boğulma hissi artıyor. Ölmek üzere olduğumu düşünüyorum.
Ve uyanıyorum.