Kadın ne kadar bıksa da vazgeçemiyordu adamdan. Sanki hayata bağlayan oydu. Sanki gitse bir anda tükenecekti sevgiye olan inancı..Zaten zor inanmıştı ve kaybetmekten korkuyordu.Kendinden korkuyordu.Çünkü biliyordu ki inancını yitirince artık o eskisi gibi olamayacaktı.Korkuyordu kendinden ve onun gitmesinden..
İstemediği ne kadar olay varsa başına geliyordu kadının. Sevmediği ne kadar ot varsa burnunun ucundaydı. Oysa o fazla bir şey istemiyordu.Bir yürek istiyordu, olmadı.
Ama bıkmadı kadın çünkü inancı vardı hala.Umutları vardı, aşkı vardı, sevgisi vardı, kalbi vardı. Ama kimse onu anlamadı. Anlıyorum diyenlere git başımdan diyemedi. Çünkü yalnızlığı sevmiyordu. Çünkü yalnızlık Tanrı ya mahsustu. Çünkü o adamı istiyordu.
Gitmesin istedi, bitmesin. Var olan inancım ölünceye kadar bana yoldaşlık etsin.Adama inanıyordu kadın. Onun bir kalbi olduğunu biliyordu, bir gün bu satırları okuyacaktı ve onu çok sevdiğini söyleyecekti. Ya da öyle umuyordu kadın. Vazgeçemedi çünkü hayata bağlayan tek şey oydu.
Hayat çok sıkıyordu kadını. Bunalımdayım geçicek her şey diyordu ama geçmiyordu. Saçlarını yoluyordu gözlerinden kan gelene kadar ağlıyordu elinde bir ip bir sandalye bekliyordu ama inancı onu durduruyordu. Her şeyden çok onun üzülmesinden korkuyordu.
Farkedemedi adam, farketmek istemedi. Tek bir kelime çıktı adamın ağzından "olmamalı"..
Kadın kavrayamadı bu kelimeyi.Anlayamadı ne dediğini.Sormak istedi neden diye soramadı.Cesaretini yıllar önce kaybetmişti çünkü. Küçümsenmekten korktu belki de. Ama aklında o soruyla devam etti.
Zaman geçtikçe, duydukça adını adamın gözyaşları geldi aklına. Ağlayamıyordu artık ama içinden bir şeyler yitirdiğini hissediyordu. Belki de artık inancı onu terkediyordu.
İstemediği ne kadar olay varsa başına geliyordu kadının. Sevmediği ne kadar ot varsa burnunun ucundaydı. Oysa o fazla bir şey istemiyordu.Bir yürek istiyordu, olmadı.
Ama bıkmadı kadın çünkü inancı vardı hala.Umutları vardı, aşkı vardı, sevgisi vardı, kalbi vardı. Ama kimse onu anlamadı. Anlıyorum diyenlere git başımdan diyemedi. Çünkü yalnızlığı sevmiyordu. Çünkü yalnızlık Tanrı ya mahsustu. Çünkü o adamı istiyordu.
Gitmesin istedi, bitmesin. Var olan inancım ölünceye kadar bana yoldaşlık etsin.Adama inanıyordu kadın. Onun bir kalbi olduğunu biliyordu, bir gün bu satırları okuyacaktı ve onu çok sevdiğini söyleyecekti. Ya da öyle umuyordu kadın. Vazgeçemedi çünkü hayata bağlayan tek şey oydu.
Hayat çok sıkıyordu kadını. Bunalımdayım geçicek her şey diyordu ama geçmiyordu. Saçlarını yoluyordu gözlerinden kan gelene kadar ağlıyordu elinde bir ip bir sandalye bekliyordu ama inancı onu durduruyordu. Her şeyden çok onun üzülmesinden korkuyordu.
Farkedemedi adam, farketmek istemedi. Tek bir kelime çıktı adamın ağzından "olmamalı"..
Kadın kavrayamadı bu kelimeyi.Anlayamadı ne dediğini.Sormak istedi neden diye soramadı.Cesaretini yıllar önce kaybetmişti çünkü. Küçümsenmekten korktu belki de. Ama aklında o soruyla devam etti.
Zaman geçtikçe, duydukça adını adamın gözyaşları geldi aklına. Ağlayamıyordu artık ama içinden bir şeyler yitirdiğini hissediyordu. Belki de artık inancı onu terkediyordu.
Yorumlar
Yorum Gönder