Sen de yalnız olsan?

 Yapılan yanlışların ardından daldım eski günlere ve özlemle andım çocukluğumu..
Ne kadar saf ve temiz olduğumu üzüntüyle anımsadım.Neden kirlenmişti bilmiyorum ama o kirli kalbin içinde bulunan ufacık saf sevgiyi çok özledim.
Aşktan bahsetmiyorum sevgiden bahsediyorum. Annemde hala olduğunu hissettiğim ve direndiğim sevgiden.
Gelen dertlere karşılık yitirilen duygular üzerine bir robotum artık.
Duygusuz.
Sevgisiz.
Aşksız.
Ama özleyen.

"Neden bilmiyorum" deyip kafamın içinde beynimi kemiren bir solucan var.
Sabahlara kadar uykusuz kalmıyorum  ama rüyalarımda seninle savaşıyorum.
Sanırım bu daha kötüsü.
Her sabah rüyayı yorumluyorum sonra da beynime küfrediyorum.
Bilinçaltım olmak zorunda mısın?
Gözlerimde pırıltısı olan bir duygu var.
Kalbimde çokça ağrıya sebep olan.
Peki bulutlar neden örter maviyi?
Senin gözlerine yazık oldu, sevmeyişinin ardından benim için griler artık.
Yağmurdan nefret ediyorum.
Kötüler üzülmeyi bilmezdi hani?
Ben neden üzülüyorum..
Yalnızlığımla başa çıkabilirim sorun o değil. Sorun senin ben yalnızken başkalarıyla olman.
Sen de yalnız olsan?
Çok bencilim özür dilerim, ama ben sevdiğini paylaşan biri değilim.