Zayıflamış yüzü, çehresi, Bir de ruhu Çok yemiş beyni erimiş, Kaçmak istedi tuttu ceketi gitti Grilerin tonları gözüne kalem çekti Belki buğday sarısı belki gözün bebeği Hangisi ona ağıt yaktı Sağ eller yazmaktan yoruldu İş solaklara kaldı Neler söyleyeceğiz gökyüzüne Neler söyleyeceksin var olan Sırtım kambur kalbim yok Boşluk ama gerek yok Sevmediğimde kendimi hala şiir yazıyorum Bugünlerde biraz intihar düşünüyorum Açabilmek için kalbini bir ceviz kıracağı Bastırırken ağrımış sağ elimin kenarı Bir de sağdan ikinci parmak Kalemi artık onunla tutuyorum Yazım değişiyor Ben aynı Bir beyin bulamacı Utanç Utanç Utan